İlk Söz Yerine

 

Yaklaşık bir sene önce, ilk blogum akiftek.blogspot.com’da, yine aynı başlıkla şunları söylemişim, bir şey eklemeye gerek görmüyorum:

Günümüzün yapay dinginliğinde ‘meta’lar süreci salt bir ‘görünen’e indirgiyor, buysa insani’nin yozlaşması demek. Duygular yerini -salt duygular olmasa da- duyu altyapılı duygumsulara bırakıyor (bunlar gerçekten birer duygu mu, yoksa değişmiş ve zayıf yansımalar mı?) ve insan böylece süjeden objeye kayıyor. Duygusal paylaşımların yerini duygusal alış-verişler, katışıksız hislerin yerini sonuca bakarak verilmiş kararlar alıyor. İnsan akla indirgenirken, akıl da altı yüzlü bir küp olarak tanımlanıyor. Sonuç aşkın’ın reddi, içkin’e hapsoluş. Algılanabilen’in dayatmacılığını benimseme, varlığın niteliğini reddetme. Hal böyleyken sanat bir tüketim nesnesi olmanın da ötesinde, ’sanatı belirleyen etmen olarak tüketen’i benimseyerek bu sürece paradoksal bir giriş yapıyor.

Günümüz dünyası sanat yorumlarına alternatif bakışlar arıyor. Buysa ‘insan’ temelli her tür kavramsal konuyu incelemeye dahil ediyor. İnsanı tahlil etmeye başladığımızda ortalık bir nebze aydınlanacaksa, disiplinlerin farklılığı vesvesesini bir kenara bırakıp olan biteni farklı okumalarla anlamaya çalışmamız en makul yol olacaktır.

Dipnot: Öğrenme bir süreç olduğuna göre, bugün ‘a’ dediğime yarın ‘b’ diyebilirim. Görüşler değil tanımlar değişmezdir; oysa tanımların bile sorgulandığı bir dünyada, görüşlerin değişmezliğini benimsememekle beraber, söylediklerimin de -görüşler bağlamında- birbirleriyle tutarlı olacağı garantisini hiçbir zaman vermiyorum.

PS. Bu yazının bir kısmı Artist 2007-4′te kullanıldı.