“Seri üretimin sebep olduğu bu metalaşma karşısında, tüketicinin kaybettiği anlamı yeniden bulması için devreye pazarlamacılar girmiştir. Anlamını ve yeganeliğini kaybeden ürünler/üretimler için, “usta” görevini yerine getirmeye çalışan pazarlamacılar, ürünler için anlamlar üretmeye çabalamışlardır. Ancak, bu noktada pazarlamacılar anlam değil göstergeler (hazır anlamlar) üretmişlerdir. Hayatında kaybettiği anlamı bulmaya çalışan tüketici ise, bu göstergeleri, hazır anlamları, imgeleri tüketmeye başlamıştır. Ancak tüketici, bu göstergeleri tüketirken, ürünü satın aldığı anda bu imgenin mümkünsüz olduğunu farkedip, hüsrana uğramıştır.

İşte tüketicinin bu hüsranları bizi bugün bulunduğumuz noktaya taşımaktadır. Tüketici artık kendi anlamlarını kendisi üretmek istemektedir. Bu nedenle de, artık “usta” yerinde pazarlamacıyı değil, kendisini görmek istemektedir. Kendi anlamlarını ve kendi yegane ürünlerini kendileri üretmek isteyen bu tüketiciler, aslında yazının başından bu yana sözünü ettiğimiz üreten tüketicilerden başkası değildir.

Benim de bu yazıyla ilgili “Üreten tüketiciye benden de bir katkı” başlıklı bir kritiğim olmuştu.

tüketim kültürü modern-postmodern tartışmasının sosyolojik/toplumsal boyutunu yürütmede çok önemli…..tüketim nesnesiyle arzu nesnenesinin aynı şeye dönüşmesi toplumsalın dönüşümünü ve yapısını anlamada giderek kilit bir sorun haline geliyor…..
tüketiyorum o halde varım…..
bu geniş yazıyla daha geniş ilgilenmeye çalışacağım…..