ben bir vakit yazdıklarının toplamını okuyup geleyim….luzumsuz kalabalık yapmaktan özle sakınabileceğim sanıyorum…..bu meseleyi sürdürmek gerektir….

“Yoktan var etme” klişesini gerçeğe döndürmeyi başardığımız anda geçmişten bağımsız ol(durt)mayı da başarabiliriz belki. Bu konudaki düşüncelerine katılıyorum.

Tartışmayı sürdüreceğin eksen tam olarak ifade etmeye çalıştığım şey: Kendi alanımıza indirgediğimiz bir dil var ve bu dilin, kendisinden indirgendiği şey’den (senin tanımınla dil dışı, belki buna meta-dil de diyebiliriz) ilişkisi bilinemez. Dil dışının neliğinin bilinemeyeceğini, dahası, bilinmesi gerekmediğini söylüyorum. Belki olması da gerekmiyor.

Geç gelen cevap için özür diliyorum, ancak vakit bulabildim… Sevgiler bizden.

“Itikatin ustune bastigi onceden belirlenmis dogrular degil ama bu onun onceki, gecmisteki birikimden bagimsiz kilmaz.”

meseleyi epistemeolojik noktaya çekeceğim.her iki ifadeye karşı bir kaç soru(nu)m var:

“çıkarsama yaratma mekanizmaları”nın varoluşun olmazsa olmaz koşulu olduğunu nasıl bilebiliyoruz.bu bir bilgi midir yoksa yine itikat yoluyla çözdüğümüz bir şey midir?

neyi geçmişten ve süreklilikten bağımsız kılabilirz ki?başka türlü olamayacağı için itikat, çizginin beri tarfında değerlendirilmek durmundadır.

burada dil dışı olanla dilsel olan arasında bir bağıntı kurmak çabası ve arayışı sözkonusuysa, bunun metafizik olarak mümkün ve fakat epistemolojik bir mesele olarak na-mümkün olduğunu belirtmek istiyorum. her tür bağıntı girişimi bir düzine teorik ihlal ile olanaklı olabilir.böyle bir ihlal mümkün ama teoride geçerli olacak sonuçlara buradan varmak mümkün değildir.

tartışmayı bu eksenden sürdereceğim.
sevgiler.

Evet, Badiou’nun dediklerilye ugrasmak ve anlamaya calismak gerekiyor. Konseptleri ozellikle kume teorisiyle iliskilendiren bir adam Badiou.

Badiou okumadım, terminolojisini bilmiyorum… Ama itikatin yönlendiği şeye Olay diyorsak yönlenme eylemine oluş demekte bir sakınca yoktur herhalde. Bu durumda süreci oluş olarak da okuyabiliriz.

İtikatin üstüne bastıklarının doğruluk ölçütü rasyonel mi, değişebilen öznel değerler mi olacak bilemiyorum, ama itikatin yönlendiği şey olarak olay, kendi içeriği doğrultusunda geleceği de kurtarmayı vadedebilir gibi geliyor bana. Bu vaadin geleceğe dönük olabilirliğinin, geçmişin reflekslerini tekrarlayan varlığında bir tutarsızlık olması gerekmiyor sanki…

Badiou’nun alternatif yaklaşımının önemli olduğunu duymuştum, incelemek gerekiyor demek ki…

Bu yazilanlari gorunce laf arasina cok kisa birsey soylemeden edemedim. Akif’in “İtikat mahiyetini tam olarak kestiremediğimiz bir süreçle şekillenebileceği.. ” derken bahsettigi, yani kestirilemez olan itikatin yonlendigi seye Badiou Olay (Event) diyor.
Itikatin ustune bastigi onceden belirlenmis dogrular degil ama bu onun onceki, gecmisteki birikimden bagimsiz kilmaz. Cunku gecmis, bana gore, uzerine ayrik olaylar zinciri serilmis bir sirekliligi ifade eder.
Bu baglamda itikati Walter Benjamin’e donup degerlendirirsek Olay’a baglilik gelecegin degil gecmisin kurtarilmasidir. Dolayisiyla Olay, bir tekrarlama olarak degil ama gecmisin reflekslerini tekraralama olarak algilanabilir. Olay’in otantikliginin sebebi de budur bir bakima.

Evet, ben itikatın mahiyeti kestirilemez bir yerle ilintilendirilmesini, elimden bıraktığım kalemin yere düşeceğinin algısı kadar tabii buluyorum.

İtikat meselesini varoluş sürecinin olmazsa olmaz bir parçası olarak görmüyorum, veya görebilirim, emin değilim, ama yazı bundan farklı bir şey söylüyor. ‘İtikat’la neticelenen sorgulama sürecinin akılla beraber tözden de beslenmesi gerektiğini, tözün gerekliliğinin yadsınmasının kabul edilemez olduğunu söylüyor.

Aklın doğru olmadığını bildiği bir şey, kendi-algısal çıkarsama diye tanımladığım süreçte FF almış anlamına geliyor, bu ‘şey’in kabulü varoluşun olmazsa olmaz bir parçası olarak nitelendirilemez. Aslında varoluşun olmazsa olmaz parçası süreçle ortaya çıkan çıkarsamalar değil, çıkarsama yaratma mekanizmaları.

“İtikatı soyut bir kavram olmaktan çıkarırsak, her tür itikat varoluşun bir parçası olarak olduğu gibi geçerli midir?” fevkalade açılımlara gebe bir soru. İtikatı varoluşla ilişkilendirmeyip, itikadın varoluşu hakkında (süreci bağlamında) konuşutuğumun farkında olarak, belki şöyle başlayabiliriz: İtikatın soyut bir kavram olmaktan çıkması onu neye dönüştürür? Bu yeni itikat’ı tanımlayabilir misin? Ondan sonra onun oluşu hakkında fikir yürütelim.